To fotografie o współistnieniu i wypieraniu – narracja o upływie czasu, obserwacja pozornej harmonii między obecnością człowieka a naturą. To dokumentacja tytułowej przestrzeni, w której natura próbuje powiedzieć nie, wciąż wracając po swoje.

To również eksploracja obszarów przejściowych zawieszonych w nostalgii poprzednich dekad, w których odnaleźć można fragmenty codziennego życia wypierane przez postęp. Wspólnym mianownikiem są przestrzenie publiczne, codzienne sytuacje i zwyczajne przedmioty, gdzie każde z nich nieświadomie podejmuje walkę z czasem. Ja ten proces walki z czasem fotografuję.

2013 – w trakcie

relacja człowieka z naturą, antropopresja, oswajanie przestrzeni, man-altered landscape, postęp, krajobraz postindustrialny, przestrzeń publiczna, liminal space, urban decay, degradacja, entropia, peryferyjność, krajobraz transformacji, nostalgia